Red Rubber Balls?
Ik ging gister naar het Nationaal toneel. Had er zin in want vorige keer was ik naar Hollandse Spoor geweest en die was heel erg leuk!
Hier een samenvatting van het verhaal (wat op internet staat)
Vervolg op Romeo & Julia
De controversiële Vlaamse schrijver Peter Verhelst schreef Red Rubber Balls voor vier vrouwen als een vervolg op Romeo en Julia van Shakespeare. Hij heeft de geliefden uit Verona herenigd, post mortem. Hun monologen en dialogen roepen een gepassioneerd ritueel op, niks geen gesuikerde liefdesgeschiedenis, maar een hartstochtelijke dodendans.
Franz Marijnen heeft een lange, indrukwekkende loopbaan in het theater. In België, Nederland, Duitsland, Frankrijk en de Verenigde Staten, overal maakten zijn ensceneringen indruk. Bij het Nationale Toneel regisseerde hij al eerder zeer heftige voorstellingen als De Meiden en Triptiek. In navolging van deze verpletterende producties zullen Marijnen en zijn vier actrices ook met Red Rubber Balls weer tot het uiterste gaan.
Hier mijn verhaal: Na een hapje eten gingen we richting het Nationaal toneel. Netjes om half 9 mochten wij naar binnen. Toevallig stonden wij helemaal vooraan in de rij. We dachten kunnen we lekker snel als eerste een goed plekje bematigen om te gaan zitten. Dus we liepen de normaal gesproken zaal in. Het was een hele witte ruimte en er stonden 4 vrouwen in een soort van stewardes pakjes die ons een wijntje uitdeelden goed begin dus! Daarna spraken ze ons aan of we ooit in de stad Verona waren geweest… Toen ging er opeens, op de witte muur een filmpje spelen. Wij aandachtig kijken, alleen het was italiaans gesproken dus we snapte er geen bal van. Het filmpje was afgelopen en we werden verzocht om naar een andere kamer te gaan. Wij liepen met ongeveer 50 man de nieuwe kamer in. Daarin stond een hele grote bak met water. Om die grote bak met water stonden vierstoelen. Wij moesten er om heen gaan zitten. De muziek ging aan en een voor een kwamen er vrouwen binnen. Uiteindelijk zaten er 4 vrouwen rond de bak met water. Ze begonden monologen en dialogen tegen elkaar te roepen, na een tijden gingen de vier vrouwen de bak water in en zoenden elkaar(wat ik absolut niet had verwacht). Toen kwamen de vrouwen uit het water en namen een voor een mensen uit het pulbiek mee naar de volgende kamer.. We moesten door een pikdonkere gang heen. Ik zag echt helemaal niks, eenmaal in de nieuwe kamer beland was het nog donkerder dan eerst. Er begon muziek te spelen en je hoorde de 4 vrouwens dingen roepen. Het raare was dat ik er gelijk aan zat te denken om hier iets over te schrijven op mijn blog want dit gaat toch echt wel over zintuigen! De vrouwen in de natte jurkjes liepen ook langs je aan raakte je aan. Dat was wel heel raar want je zag natuurlijk helemaal niks en daardoor hoorde ik alles veel beter. Na ongeveer 10 min gingen de deuren weer open en moest je de kamer verlaten. Toen was het ineens afgelopen en dat had ik niet verwacht!
Ohja de titel vond ik niet echt bij het verhaal passen..
Birds
Heb je dat ook wel eens.. Je hebt net een leuk feestje achter de rug en zit ongeveer rond een uurtje of 5 op je fiets slingerend richting huis. Dan is het zo lekker rustig op straat soms rijd er wel eens iemand heel hard voorbij. Maar meestal hoor je de volgetjes fluiten en dat is zo’n fijn geluid! Als je dit nog nooit hebt gehad moet je toch tot wat later uit gaan (of meer drinken)!
Without Sight and Sound
Vandaag had ik het vak Crosslab, maar omdat onze leraar in het buitenland was, hebben we vandaag een speciaale opdracht gehad. Namelijk met oordoppen of geblinddoekt door de stad! Er waren verschillende plekken waar je heen moest gaan en waar je op moest letten. Omdat we met 5 mensen waren, hebben we het goed afgewisseld.
Als allereerste zijn we naar de Willemsburg gegaan. Marjolein en ik waren als eersten geblindoekt en Emmely, Daphne en Nadien hadden de oordoppen in. Het was een vreemd gevoel zo’n blinddoek op je hoofd, ten eerste schaamde ik me flink met zo’n ding op je kop en ik was bang dat ik ergens tegen aan zou lopen of overreden werd. Dit gebeurde ook bijna met een fietser, maar goed ik leef nog! Door dat ik niks zag hoorde ik wel veel meer dan normaal. Toen ik dichtbij het water bij de Willemsbrug stond, hoorde ik het water veel beter dan normaal. Toen we op de brug zelf stonden, hoorde je voornamelijk de harde wind en de auto’s die voorbij kwamen. Als je de brug op liep, voelde het net of je een soort van berg aan het beklimmen was en dat was een aardig raar gevoel.
Daarna zijn we richting station Blaak gegaan, we werden allemaal wel een beetje vreemd aangekeken en stapten per ongeluk ook nog in de metro de verkeerde kant op. In de metro vond ik dat er niet echt een verschil was met wat je normaal hoor. Zolang je maar ging zitten en niet bleef staan, want anders val je denk ik wel om. Er hing trouwens wel een vieze geur in de metro.
Toen zijn we naar de Lijnbaan gegaan, Ik had inmiddels de oordoppen in gedaan en hoorde mezelf heel hard praten. Wat ook opvallend was, dat je je eigen voeten heel de tijd keihard hoorden stampen. Omdat ik haast niks hoorde, had ik echt een rustgevend gevoel tussen alle winkelende mensen. Je hoorde geen gesmoes en gepraat. Toen we langs bakker Bart liepen, roken we wel de heerlijke versgebakken brood eur, waar ik honger van kreeg. De parfumerie rook je ook erg goed, veel zoete geuren. Maar voor de rest rook je helemaal niks.
We zijn toen richting de Meent gelopen naar de Dudok. Ik vind de buitenkant van Dudock niet heel erg mooi, van binnen vind ik het in een mooie stijl aangekleed.
Als allerlaatste zijn we op Rotterdam Cs aangekomen waar het een flinke puinhoop was. De blindgedoekte mensen hebben vooral op het geluid van de machines gelet, want ik hoorde niet zoveel. De geluiden waren van hijskranen, slijptoelen, containers enz.
Het was een aparte evaring, ben beniewd wat onze volgende opdracht is…
