Ik ging gister naar het Nationaal toneel. Had er zin in want vorige keer was ik naar Hollandse Spoor geweest en die was heel erg leuk!

Hier een samenvatting van het verhaal (wat op internet staat)

Vervolg op Romeo & Julia

De controversiële Vlaamse schrijver Peter Verhelst schreef Red Rubber Balls voor vier vrouwen als een vervolg op Romeo en Julia van Shakespeare. Hij heeft de geliefden uit Verona herenigd, post mortem. Hun monologen en dialogen roepen een gepassioneerd ritueel op, niks geen gesuikerde liefdesgeschiedenis, maar een hartstochtelijke dodendans.

Franz Marijnen heeft een lange, indrukwekkende loopbaan in het theater. In België, Nederland, Duitsland, Frankrijk en de Verenigde Staten, overal maakten zijn ensceneringen indruk. Bij het Nationale Toneel regisseerde hij al eerder zeer heftige voorstellingen als De Meiden en Triptiek. In navolging van deze verpletterende producties zullen Marijnen en zijn vier actrices ook met Red Rubber Balls weer tot het uiterste gaan.

Hier mijn verhaal: Na een hapje eten gingen we richting het Nationaal toneel. Netjes om half 9 mochten wij naar binnen. Toevallig stonden wij helemaal vooraan in de rij. We dachten kunnen we lekker snel als eerste een goed plekje bematigen om te gaan zitten. Dus we liepen de normaal gesproken zaal in. Het was een hele witte ruimte en er stonden 4 vrouwen in een soort van stewardes pakjes die ons een wijntje uitdeelden goed begin dus! Daarna spraken ze ons aan of we ooit in de stad Verona waren geweest… Toen ging er opeens, op de witte muur een filmpje spelen. Wij aandachtig kijken, alleen het was italiaans gesproken dus we snapte er geen bal van. Het filmpje was afgelopen en we werden verzocht om naar een andere kamer te gaan. Wij liepen met ongeveer 50 man de nieuwe kamer in. Daarin stond een hele grote bak met water. Om die grote bak met water stonden vierstoelen. Wij moesten er om heen gaan zitten. De muziek ging aan en een voor een kwamen er vrouwen binnen. Uiteindelijk zaten er 4 vrouwen rond de bak met water. Ze begonden monologen en dialogen tegen elkaar te roepen, na een tijden gingen de vier vrouwen de bak water in en zoenden elkaar(wat ik absolut niet had verwacht). Toen kwamen de vrouwen uit het water en namen een voor een mensen uit het pulbiek mee naar de volgende kamer.. We moesten door een pikdonkere gang heen. Ik zag echt helemaal niks, eenmaal in de nieuwe kamer beland was het nog donkerder dan eerst. Er begon muziek te spelen en je hoorde de 4 vrouwens dingen roepen. Het raare was dat ik er gelijk aan zat te denken om hier iets over te schrijven op mijn blog want dit gaat toch echt wel over zintuigen! De vrouwen in de natte jurkjes liepen ook langs je aan raakte je aan. Dat was wel heel raar want je zag natuurlijk helemaal niks en daardoor hoorde ik alles veel beter. Na ongeveer 10 min gingen de deuren weer open en moest je de kamer verlaten. Toen was het ineens afgelopen en dat had ik niet verwacht!

Ohja de titel vond ik niet echt bij het verhaal passen..